Er zijn tegenwoordig veel meer redenen om de bumper van je auto te verwijderen dan alleen een parkeerfout of een klein ongelukje. Er zitten diverse andere onderdelen achter verborgen – maar ook een hoop verborgen schroeven…
Preventie:
Hopelijk zijn we het er allemaal over eens: doe-het-zelf-klusjes aan je auto moet je alleen uitvoeren als je weet wat je doet. Als je het niet zeker weet, kun je de onderdelen het beste door een professional laten vervangen. Het verwijderen van een bumper wordt ingewikkelder naarmate de auto beter is uitgerust en hoe groter en duurder de bumper oorspronkelijk was. Als je niet goed voorbereid bent, kun je gemakkelijk kleine onderdelen beschadigen. Onjuist gemonteerde bumpers kunnen scherpe randen hebben of losraken tijdens het rijden, wat gevaarlijk is – en dat wil niemand.
Wat hebben we nodig voor het werk?
Een bumper – ervan uitgaande dat we het hebben over een standaard, commercieel verkrijgbaar onderdeel en niet over een ruimteschip of iets dergelijks – is met clips, schroeven en groeven aan de carrosserie bevestigd. Om hem te verwijderen heb je in principe een standaard ratelsleutelset nodig, idealiter met een paar verlengstukken. Speciale lange schroevendraaiers zijn handig bij Torx- of inbusschroeven, omdat deze soms moeilijk bereikbaar zijn met standaard doppen. Als je niet onder de auto wilt kruipen, zoek dan van tevoren online op waar de belangrijkste bevestigingspunten zich op jouw specifieke voertuig bevinden. Zo voorkom je een hoop problemen.
De vervanging van de bumper
Vroeger (opa vertelt weer eens een verhaaltje) hadden de metalen bumpers aan de voor- en achterkant van een auto een duidelijke functie. Dat was te zien aan hun vorm en positie: een tegemoetkomend voertuig flink afstraffen en de carrosserie erachter beschermen tegen schade. Deze dikke, stalen en meestal verchroomde bumpers waren vastgeschroefd aan de chassisbalken aan de voor- en achterkant en konden zelfs bij een lichte aanraking aanzienlijke vervorming veroorzaken. Daarom werden ze soms voorzien van rubberen strips. Maar zelfs dat was slechts een noodoplossing.
Vanaf de jaren 80 nam de hoeveelheid metaal die in de voor- en achterkant van auto’s werd gebruikt geleidelijk af, totdat bijna alle commercieel verkrijgbare automerken hun modellen uitrustten met plastic bumpers die over een groot oppervlak in de carrosserie waren geïntegreerd. Theoretisch gezien veroorzaakten deze bumpers minder schade bij een botsing en vervormden ze bij lage snelheden vrijwel onzichtbaar door terug te veren naar hun oorspronkelijke vorm. In de praktijk waren scheuren of afsplinteringen echter veelvoorkomend, en bij zwaardere botsingen voelde het alsof de helft van de auto eraf werd gerukt.
Een droog nest voor sensoren
Moderne auto’s hebben ook diverse meet- en regelapparatuur, afstandssensoren, radar, PDC-sensoren (Park Distance Control), buitenthermometers en allerlei andere dingen die je liever niet ziet, en waarschijnlijk ook niet hoeft te zien. Daarom is het soms nodig om de bumper te verwijderen als een onderdeel defect is, en zeker als de geïntegreerde bochtverlichting of dagrijverlichting het niet meer doet. Dat is de reden waarom ik de moeder aller bumpers heb gedemonteerd. Dat zal voor jou waarschijnlijk een stuk makkelijker zijn.
Veel verborgen kandidaten
De Volkswagen Phaeton is een uitstekend voorbeeld van een auto die zich perfect leent voor doe-het-zelf-reparaties, omdat alles er overdreven uitziet, maar toch beheersbaar blijft. Om mijn eigen auto niet te veel te beschadigen, heb ik eerst geoefend bij de plaatselijke autosloperij. De meest voorkomende boosdoeners zijn de klassieke Torx-schroeven, die je van bovenaf kunt bereiken nadat de motorkap is verwijderd. Bij de meeste modellen moeten ook de onderste schroeven van de binnenste wielkasten aan de voorkant worden losgedraaid.
Die ene, slechte schroef
Zelfs een bumper zo lomp als die van de Phaeton zou op een zonnige zaterdagmiddag in minder dan 30 minuten verwijderd kunnen worden – ware het niet voor die ene typische schroef die bijna elk model heeft. Om wat voor reden dan ook. Die ene schroef die onbereikbaar is, waarvoor je eerst de airconditioningcompressor moet verwijderen, of die altijd zo verroest is dat hij afbreekt en een stukje plastic meeneemt.
In ons geval gaat het om de lange Torx-schroef die horizontaal achter de wielkast loopt en de voorrand van het (plastic) spatbord met de bumper verbindt. Hij zit diep verstopt, zo diep zelfs dat er een klein afdekplaatje in de wielkast zit. Je kunt erbij met een 30 cm uitgeschoven dopsleutel, mits hij niet zo vies is dat je hem niet meer kunt zien of voelen. En na zoveel jaren is dat altijd het geval. Het kost veel tijd om hem aan beide kanten los te draaien. Maar de triomf achteraf is als de endorfinekick na een even lange marathon.
Maak niets kapot!
Alles wat daarna komt, is een fluitje van een cent. De bevestigingsbeugels van de mistlampen kunnen met één schroef worden losgemaakt en verwijderd, meestal zonder ze te breken. Achter elke beugel zit nog een schroef. Onder de auto moet de bumper worden losgemaakt van de bodembescherming. Afhankelijk van hoe ingewikkeld dit is, moet u de auto opkrikken en stevig ondersteunen met assteunen.
Wees voorzichtig met alle plastic onderdelen, ze zijn kwetsbaar, vooral bij lage temperaturen. Zijn alle verbindingen echt losgekoppeld? Dan kan het hele onderdeel met een beetje wiebelen en een lichte trekbeweging uit de bevestiging worden getrokken. Op dit punt kunt u zeker zien of u schroeven hebt laten zitten. Nadat alles is losgemaakt, kunt u alle elektrische aansluitingen loskoppelen of leidingen en slangen loskoppelen, bijvoorbeeld van het koplampreinigingssysteem. En dan ligt het grote geheel eindelijk voor u.
Nazorg
Afhankelijk van het precieze probleem, kan de ervaren doe-het-zelf-monteur nu gemakkelijk bij alles. Na het vervangen van defecte onderdelen of zelfs de hele bumper, moet alles weer in elkaar gezet en vastgeschroefd worden, in omgekeerde volgorde. Dit is minstens net zo lastig als demonteren; je staat soms versteld van wat er ineens niet meer goed past nadat het is losgedraaid. Maar zodra alles weer op zijn plek zit, de parkeersensoren zijn gekalibreerd en de sproeiers van de koplampensproeiers de juiste lengte hebben bereikt, is het einde van de dag welverdiend! Goede reis.
Auteur: Jens Tanz – Sandman
